การบูรณาการความร่วมมือในการพัฒนาประสิทธิภาพการแก้ไขปัญหาโรคไข้เลือดออก ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร

โรคไข้เลือดออกเป็น 1 ใน 5 ของโรคติดต่อที่เป็นปัญหาสาธารณสุขที่สำคัญในพื้นที่กรุงเทพมหานคร โดยสถานการณ์โรคไข้เลือดออกในกรุงเทพมหานครในปี 2568 (1 มกราคม 2567 – 31 ธันวาคม 2567) พบผู้ป่วยสะสมจำนวน 5,450 ราย อัตราป่วย 99.61 ต่อแสนประชากรเสียชีวิต 9 ราย คิดเป็นอัตราร้อยละ 0.16 โดยจำนวนผู้ป่วยที่พบมากที่สุดเป็นกลุ่มเด็กและเยาวชน อายุระหว่าง 5 - 14 ปี รองลงมา ได้แก่กลุ่มอายุ 15 - 34 ปี และ 0- 4 ปี ตามลำดับ โดยอัตราป่วยโรคไข้เลือดออกเปรียบเทียบค่าเปอร์เซนต์ไทล์ที่ 80 (ปี 2560 - 2564) มีค่าเท่ากับ 230.58 ต่อแสนประชากร ซึ่งอัตราป่วยอยู่ในระดับสูงและยังเป็นปัญหาสาธารณสุขที่สำคัญในลำดับต้นๆ ของกรุงเทพมหานคร ที่มีผลกระทบต่อคุณภาพชีวิตทั้งในด้านการเจ็บป่วย เสียชีวิต สูญเสียค่าใช้จ่ายในการรักษาพยาบาล ของประชาชน และความสูญเสียทางด้านเศรษฐกิจของประเทศชาติโดยรวม ซึ่งโรคไข้เลือดออกมีปัจจัยสนับสนุนมาจากความหนาแน่น แออัด วิถีชีวิต และการเคลื่อนย้ายของประชากร ทำให้ไม่สามารถจัดการ กับภาชนะหรือแหล่งเพาะพันธุ์ยุงลายได้ตามเป้าหมาย การแก้ไขปัญหาโรคไข้เลือดออกให้มีประสิทธิภาพ จำเป็นต้องอาศัยความร่วมมือและขับเคลื่อนจากทุกภาคส่วน โดยให้ความสำคัญกับการกำจัดแหล่งเพาะพันธุ์ยุงลายอย่างต่อเนื่อง เพื่อลดจำนวนยุงลายที่เป็นพาหะนำโรค ซึ่งเป็นมาตรการสำคัญในการป้องกันควบคุมโรค ดังนั้น การสร้างความเข้มแข็งของเครือข่ายโดยเฉพาะการมีส่วนร่วมของภาคีเครือข่ายในพื้นที่จึงมีความสำคัญ และสอดคล้องกับการประชุมสมัชชาสุขภาพแห่งชาติ ครั้งที่ 9 ที่ได้มีการรับรองมติ“สานพลังปราบยุงลาย โดยใช้พื้นที่เป็นฐาน”เพื่อให้เกิดการแก้ปัญหาเรื่องไข้เลือดออกอย่างยั่งยืน เริ่มจากในครัวเรือน ชุมชน หน่วยงาน ทำทุกคน ทำทุกที่ จำเป็นต้องอาศัย

ประโยชน์ที่คาดว่าจะได้รับ: 1.สำนักงานเขตบางบอนมีเครือข่ายความร่วมมือทั้งภาครัฐ เอกชน และภาคประชาชน ทุกระดับ ซึ่งส่งเสริมให้ดำเนินงานด้านควบคุมโรคติดต่อนำโดยยุงลายมีประสิทธิภาพ ครอบคลุมกลุ่มเป้าหมาย 2.ประชาชนในพื้นที่เป้าหมาย สามารถนำความรู้ ทักษะ เกี่ยวกับโรคติดต่อที่นำโดยยุงลายสามารถปฏิบัติตนและจัดการแหล่งเพาะพันธุ์ยุงลายได้ถูกต้อง เหมาะสมกับบริบทของพื้นที่ 3.ชุมชนในพื้นที่เขตบางบอน เป็นพื้นที่ปลอดยุงลาย หรือมีค่าดัชนีลูกน้ำยุงลายอยู่ในเกณฑ์ที่กำหนด ลดความเสี่ยงต่อการป่วยด้วยโรคไข้เลือดออกและโรคติดต่อที่มียุงลายเป็นพาหะนำโรค 4.การดำเนินงานควบคุมป้องกันโรคไข้เลือดออกมีประสิทธิภาพมากขึ้น ส่งผลให้อัตราป่วยด้วยโรคไข้เลือดออกลดลง 5.มีนวัตกรรมการจัดการพาหะนำโรคแบบผสมผสานในชุมชน